Dag 2 – reisverslag Cuba

Santiago de Cuba. Na mijn reisverslag van dag 1 was ik toch nog even in slaap gevallen. Wreed gestoord door de wekker en de geluiden op straat lukt het me wakker te worden. Je bent erop ingesteld dat je je met zo’n reis als dit ver buiten je comfortzone gaat bevinden. Want heel eerlijk, die instelling komt gaandeweg. Een niet al te comfortabel bed, herrie op straat, een alles behalve geruislose airco, geen toiletbril, een pisstraaltje uit een enorme douchekop… Je weet nog niet eens wat die buitenwereld gaat brengen. Maar onder de douche ben ik ineens zen: ik ben me opeens heel bewust van alles wat ik doe (ja, heeeel langzaam haren uitspoelen) en heb even geen haast, geen moeten, geen werkdruk en geen katten om voor te zorgen. Alleen maar 9.00 uur aan de ontbijttafel zitten. Die Lourdes met zorg heeft gedekt. Koffie, melk, fruitsap, banaan, vers brood en een pannenkoekei. Smullen! De taalbarriére is groot. Ik dacht een talenknobbel te hebben, maar weet alles in het Engels of zelfs Frans te benoemen, maar niks komt in de buurt van Spaans. Zo’n boekje brengt enigszins uitkomst. In ieder geval dat zij kan aanwijzen wat ze als avondeten voor me gaat koken, want ik heb zin om vanavond gewoon op het dakterras te eten en te genieten van het mooie uitzicht. Na het ontbijt ga ik de omgeving verkennen. Verrassend genoeg loop ik gewoon goed (voor degenen die mijn reisverslagen van Thailand hebben gevolgd). Valt enigszins niet te missen hier. Het is ‘s ochtends al warm. Het belooft een hete dag te worden. Ik zit vlakbij een gezellig parkje met een druk winkelstraatje. Ontdek al snel de Cadeca waar ik mijn overige Euro’s ga inwisselen, maar waar de rij echt te lang is. Kriskras door de straten richting de baai kom je van alles tegen. Hoe beschrijf ik de trucks waar Cubanen als vee in vervoerd worden (als bus)? Of de kleurrijke kleding, kleurloze huizen of uitbundige bloemen? Je ziet dat de stad ooit pracht en praal was. Sommige huizen worden opgeknapt, maar steken enorm af tegen de meeste bouwvallen. Als er dan zo’n schitterende oldtimer voor staat heb je de meest fantastische foto’s. Dit is Cuba. Het land van enorme tegenstellingen heb ik nu al door. De mensen kijken overigens niet raar op. I just blend in. Allerlei culturen, huidskleuren en achtergronden. Sommige mannen roepen je na, krijg je vele complimentjes van en maken zelfs psst- en smakgeluiden. Ook hierover had ik gelezen en schijnt erbij te horen. Wellicht bij mij wat meer omdat ik alleen ben en blond. Degene die stoppen met hun fietstaxi of meelopen willen iets van je. Resoluut doorlopen, vriendelijk blijven lachen maar nee zeggen helpt. Na een tijdje ben ik weer terug bij de Cadeca en kan ik bijna direct geld wisselen. Heb mijn ingestudeerde zinnetje “el ultimo?” (wie is de laatste?) zelfs keurig gebruikt. Met zoveel geld op straat verder lopen wil ik niet, dus ga weer even terug naar de casa. Daar krijg ik een paniekmomentje, want ik had het ezelsbruggetje verkeerd onthouden. De Cubaanse dollars voor toeristen (CUC) zijn met gebouwen, maar ik dacht met gezichten en dacht echt even dat ik geflest was. De paniek is snel gesust, want Martin smst direct terug. Echt fijn zo’n backup. Op het dakterras lees ik een tijdje en kan de omgeving een beetje in me opnemen. ‘s Middags loop ik weer wat rondjes, maak foto’s her en der, krijg een “Hollanda-serenade” van een straatbandje en geniet van het uitzicht op het dakterras van Casa Grande naast Parc Cespedes. Waar ik een mixed vegetables-salade neem waardoor ik meteen leer dit nooit meer te doen: een duurbetaald bordje met cowlsla, plakken bietjes, komkommer en tomaat. Extra duur omdat ik geen hotelgast ben. Zucht. Het zoeken naar water was het ergste vanmiddag in 30 graden. Minstens 8 mercado’s (supermarktjes) binnengelopen voor water. Wat nergens te vinden was. Bijna in tijdsnood voor de salsaleraar die om 16.00 uur bij de casa zal staan. Eén van mijn persoonlijke wensen in mijn samengestelde reisprogramma: privéles salsa (in totaal 12 uur, 6 in Santiago en 6 in Havana), vooral lady styling. Uit ervaring weet ik dat je megaveel dorst krijgt tijdens salsa vanwege het zweten. Salsaleraar Erar vertelt dat water vandaag niet te verkrijgen is. Aah. Schaarste. Waarschijnlijk morgen weer. Hij vraagt Lourdes om water te koken en af te laten koelen. Geeft me trouwens namens Cubamovesyou het geld terug van de taxirit. Goed geregeld! Hij laat me inderdaad zweten! Wat heb ik veel geleerd tijdens deze 2 uur! Ik krijg maar 3 minuten om uit te rusten en voel dat mijn voeten zijn opgezwollen, een blaar is ontstaan en mijn kuiten protesteren. Maar wat geweldig: privédansles op het dakterras van je verblijf en werken aan de puntjes op de i. Om 20.00 uur zal ik mijn eten krijgen en dus rust ik nog even wat en schrijf alvast een gedeelte. Vroeger dan verwacht word ik geroepen en daar staan gewoon 5 borden vol eten voor me klaar! Hahaha, eten is erg belangrijk in mijn leven, maar zoveel? Linzensoep, salade, rijst, zelfgemaakte frietjes en gestoomde kip. Het smaakt verrukkelijk. Echter moet ik het meeste laten staan. Zonde zeg. Het liefst wil ik slapen, maar om niet in het holst van de nacht wakker te liggen ga ik een ander gedeelte van de stad verkennen. Er staan rijen bij winkels waar brood wordt verstrekt. Ik zie tenminste overal bonnenboekjes en staatswinkels (?) hebben maar een zeer beperkt assortiment. De rest van de winkels is gesloten. Ik ben echter de enige blanke cq toerist lijkt wel en de psst-geluiden vliegen me om de oren. Het geijkte (toeristen)gedeelte heb ik snel weer gevonden. En wat blijkt? Bij een restaurant zie ik flessen water staan en dus sla ik er gelijk wat in. Voor toeristen geen schaarste.

Geluksmomentjes van de dag: de zon op je huid voelen, de perfecte foto op het juiste moment maken, het snelle smsje terug van Martin, de 3 aangeleerde figuren foutloos dansen, de verrassing van het heerlijke eten, water vinden.

DSC020901 DSC020941 DSC020991 DSC021011 DSC021041 DSC021071 DSC021101 DSC021121 DSC021141 DSC021191 DSC021231 DSC021311 IMG_27611DSC021281  DSC021321

Comments are closed